Tag Archives: poems

A thousand splendid pieces

Blinded by love
And led by hope
Hurt by pride
And fooled, alright!

It trudges along
Day after day
But never learns
After a fall midway

With new empty hopes
And the same old pain
It breaks into a thousand splendid pieces
Over and over again

If you still wonder
What it could be
Count yourself lucky
For it’s the heart, silly!

Tagged ,


It’s one of those endless nights

When the world around you disappears

Leaving you all alone

In a cruel desert

With Misery, for company.


The Devil beckons to you

Waving The Past as a clever bait

And you,

Being the fool that you are

Cheered by good old Misery

Run to get The Past

To hold it, to save it,

To treasure it,

Not knowing that it’s nothing

But Poison, in disguise.


The kind of poison

That doesn’t kill instantly

But sucks the soul out of you

Slowly, but surely.


What was once sweet

Now tastes bitter

What once felt safe

Is now scary

What was once beautiful

Is just unrecognizable


You crave life,

Peace and sleep.


But Oh dear heart

Did you forget

That you live in a desert

Which can only be wet

By the tears you shed?

Tagged , , ,

Not (meant) to be

I went back to wipe a little child’s tears
Tears that I thought I had caused
But in his place was a familiar stranger
Who gave me the tears instead.

Tears that lasted a year
And shook my very core
Blinding me more and more
That I shut Life’s doors

So dizzy was I in a maze
That I fell hard and broke
Not just a leg and head
But every corner of my heart and soul

Now became the child that wept
While the familiar stranger, my savior,
Who helped me out of my maze
And up my weary feet

Oh yet, the tears don’t stop
For they know only too well
That the hand that helped in pain
Will certainly let go again

Dear God, if that Donut, after all
Was not meant to be
What made you wait in glee
Till I let it consume me?

Tagged , , , ,

கேளாய் பெண்ணே!

உன் உள்ளத்தைப் பற்றிக்கொண்டு
முகத்தில் நீ அணிய புன்-நகையும் தந்து
பற்றிய கையை விட்டு விலகி
உன்னை பிரிவதற்காகவே பிறவி எடுத்த
இந்த ஏழைக் காதலனின் மனதைக் கேளாய்!

என்னைப் பிரிந்து வாடி நீ படும் பாட்டை
நான் அறியேன் என்று நினைத்தாயோ?
உன் மனதைப் பாலைவனமாக்கிய
பாவியை மன்னிப்பாயோ?

உன் ஆனந்தக் கனவுகளுக்குப் பாத்திரமானவன்
உன் கண்ணீர் வெள்ளத்திற்குக் காரணம் ஆனேன்
என்று எண்ணும் ஒவ்வொறு கணமும்
நரகத்தில் நான் கழிக்கும் யுகமாகத் தோன்றுதம்மா!

உன் கண்ணீரைத் துடைக்க இயலவில்லை
உன் கோபத்தைத் தணிக்க வழியொன்றில்லை
மீண்டும் கண்டு காதலித்து உன்னை மணக்க- மறு
பிறவியும் என்னிடம் இல்லை!

எனினும் ஒரு சொல் கேளாய்!
நான் உன்னிடம் கொண்ட காதலைப் பொய்யெனக் கொள்வது
பக்ஷிகள் இசையிடம் கொண்ட காதலையும்
மழைநீர் மண்ணிடம் கொண்ட காதலையும்
ஆகாயம் நிலவிடம் கொண்ட காதலையும்
பொய்யெனக் கொள்வதாகும்.

என் மனதை ஆளும் என் செல்வமே!
அலைபாயும் மனதில் அமைதி காண்
என் மனம் என்றும் உனக்கு சமர்ப்பணம்!


நிறைவேறாத காதலை எண்ணி தன்னைப் பிரிந்து வாடும் தன் காதலிக்கு காதலன் கூறும் கூற்றாய் கற்பனை செய்து தமிழில் எழுத முயற்சித்த முதல் கவிதை. பிழைகள் இருந்தால் மன்னிக்கவும். பிடித்திருந்தால் ரசிக்கவும் 🙂

Tagged , ,

A Present Wrapped in Moments from the Past

Here is a humble present
Wrapped in moments
That are forever lost
In a blurry past

I sit lost in thought
I know not what to gift
I wonder if it matters at all
I wonder…

I wish I could wrap that donut
But you know I lost it forever.
Like a fool I dropped it
And never found it again

I wish to grab those fleeting seconds
From that very surreal morning
But they slip through my fingers
Not willing to be trapped in a box

I would give my heart
But the last time I tried that
It was sent right back
Unopened, undesired

So here I am
Wrapping a silent prayer
For your health, happiness
Love and peace

I wrap this humble present
Which I know is cursed to go
Undiscovered or just discarded
Like many a cry of pain before